Gisteren doken we onze eerste dag de woestijn in. Erg veel avontuurlijks was er niet aan, aangezien men hier mooie rechte asfaltwegen heeft gelegd naar de meeste ‘toeristische’ plaatsen. We hebben ook noch de 4×4, noch de tijd om echt gekke dingen te gaan verkennen.

 

Maar we doen ons best. Dit is Uluru, een zandsteenrots van 348 meter hoog, met nog eens dubbel zoveel massa ondergronds. Het ‘spirituele hart van Australie’, volgens de toeristenboekjes. Maar dus eigenlijk het spirituele hart van Aboriginals. Australiers zijn niet bepaald een natuurvolk. Voor hen is Uluru gewoon een rots.

   

De omringende Aboriginalvolkeren zijn officieel de eigenaars van hun heilige rots. Officieus is dat echter nog steeds de Australische overheid. In 1978 besloot die overheid dat de rots en zijn omgeving enkel kon teruggegeven worden aan de oorspronkelijke inwoners als die het gebied onmiddelijk terugleasten aan diezelfde overheid. Uluru was en is immers een uiterst lucratieve toeristische trekpleister, en als er geld aan te verdienen valt mag het geweten wel even opzij.

Aboriginals willen niet dat hun heiligdom beklommen wordt (links), de Australiers zien geen probleem (rechts)

Ik heb het nog steeds zeer moeilijk met de houding van de Australiers tegenover de Aboriginals. Van die laatsten is hun land afgenomen en hun maatschappij vernield, maar toch lijken de Aussie’s daar niet echt mee te zitten. Je kan overal in Australie  plaatsen gaan bekijken waar de eerste kolonisten geleefd hebben. Tot nu toe ben ik bij dat soort toeristische plaatsen nog geen enkele kritische noot tegengekomen over die ‘pioniers’, hoewel het geweten is dat ze aboriginalvrouwen verkracht hebben en een oorlog hebben moeten voeren om de oorspronkelijke inwoners van hun land te jagen.

Aboriginals worden, net als de natuur hier in Australie, ‘gebruikt’ als dat goed uitkomt (geld opbrengt) voor de Westerse Australiers. Overal hier in de buurt wordt de Aboriginalcultuur gebruikt om prularia aan toeristen te slijten. Over hun werkelijke leefomstandigheden kom je echter niets te weten. Of toch: dat ze criminelen zijn, aan incest doen, … Dat mag dan nog allemaal waar zijn, de oorzaak van dat soort dingen ligt bij de Australiers. Zij zijn het die deze mensen in dergelijke onmenselijke omstandigheden duwen en geduwd hebben opdat ze dit soort zaken zouden doen.

Een Aborignal die in opstand komt tegen de bezetting (want zo zie ik het), belandt uiteraard als crimineel in de gevangenis. En dit is wel degelijk een bezetting: Australie is een land met twee volkeren, waarvan er een alle wetten uitvaardigd en bepaald op welke grond het andere al dan niet mag leven. De oorspronkelijke inwoners van dit continent hebben niets meer te zeggen, en gaan daar aan kapot.

In Maarten’s woorden: ‘Australie is een grote zoo met de Australiers als parkuitbaters, waarin alles dat aanwezig is (mensen, dieren, planten,…) naar goeddunken door hen wordt gebruikt.’ Ik kan het zelf niet beter zeggen.