We zijn terug thuis, ik heb terug internet. Dit geeft mij de mogelijkheid om als afsluiter een aantal foto´s/filmpjes/verhalen online te gooien waar in Australië geen tijd of internet voor handen was.

Op Kangaroo Island hebben we behalve kangoeroe’s en stekelvarkens ook een andere diersoort ontmoet die ik nog niet had vermeld: zeehonden.


De gids die ons rondleidde langs het zeehondenstrand wist te vertellen dat Australië het best mogelijke voorbeeld was van Darwin’s evolutietheorie. Je kon er evolutie zelfs op zeer korte termijn zien plaatsgrijpen. Toen in het verleden een giftige paddensoort uit Zuid-Amerika was ingevoerd, om een insect te doen verdwijnen dat de landbouw hinderde, was die paddensoort zelf een enorme plaag geworden bij gebrek aan natuurlijke vijanden. Als reactie daarop kregen slangen, in een periode van iets meer dan honderd jaar, kleinere hoofden en sterker gif, waardoor ze die padden niet meer konden opeten maar wel konden doden (de slangen met grote hoofden stierven natuurlijk door het eten van de padden).

Ondanks dat soort verhalen had ook Australië (en zelfs Kangaroo Island in het bijzonder) zijn gemeenschap creationisten.

Toen we Uluru (de heilige Aboriginalrots die ‘uitgebaat’ wordt door Australiërs) gingen bezoeken, moesten we noodgedwongen overnachten in een soort ‘center parks’-achtig toeristenresort dat naast Uluru en dus midden in de woestijn was neergepoot. Aan de douche’s hing het volgende bord:

Achter de douche’s lag dit:

Ons bezoek aan de woestijn (Alice Springs, Uluru, …) leerde ons ook dat er één diersoort is die zich in een woestijn werkelijk geweldig goed thuis voelt: vliegen.

Een mens went op den duur wel aan een hoop vliegen in de ogen/neus/mond. Best sympathieke beestjes eigenlijk.

De duiven zien er in Australië echte punkrockers uit.

Doorheen de reis kwamen we constant vogels (en dieren) tegen die we nog nooit hadden gezien. Logisch uiteraard: het Australisch continent heeft zich bijzonder lang volledig geïsoleerd van de rest van de wereld kunnen ontwikkelen. Dat gaat op voor dieren, maar ook voor mensen. De cultuur van de aboriginals is onwaarschijnlijk verschillend van alles wat ik ooit ben tegengekomen. Het is appels met gedachten vergelijken. Of zoiets.

Tussen Adelaide en The Grampians (het natuurpark waar we onze kangoeroecamping vonden) passeerden we door Australisch hillbillyland. Dikke truckchauffeurs met nektapijten, overal kerken en inzamelacties voor Christelijke missies, een vies lachje als we in een restaurant om vegetarisch eten durfden vragen.

Een radiopresentator wist ons toen in de auto te melden dat CO2 niet vervuilend is (‘I don’t believe in that Alice In Wonderland-stuff!’) en dat de huidige linkse regering beter wat minder belastingen zou heffen op CO2-uitstoot en wat meer de bijbel zou lezen. Goed gezegd!

‘… Satelite measures showed that the temperature last month was lower than it was 30 years ago. Global warming is a hoax! A carbon tax will turn us back to the stone ages. It is impossible to believe that anyone with half a brain of common sense would continue to attempt this futile attempt of brainwashing! …

De ochtend erop konden we genieten van een zeer levendige interpretatie van het bijbelse verhaal van David (met live studiopubliek dat voor de nodige ooh’s en aah’s zorgde) en een bijster interessante lezing over seksualiteit en Sint Paul. We werden aangeraden schaamte en schuldgevoel in onszelf op te zoeken (dat hangt uiteraard samen met seksualiteit) en raad te gaan zoeken bij een soort van Christelijke psychiater. Een schitterend advies, ware het niet dat we al achter zaten op ons reisschema en ons de omweg niet konden permitteren.

Aan onze camping te Wartook (een plaatsje naast The Grampians National Park) zaten, zoals eerder vermeld, allerlei soorten beestjes. Een selectie.

 

In Katoomba, een plaatsje in de Blue Mountains, het natuurpark naast Sydney, raakten we aan de praat met de uitbaatster van onze hostel. Ze wist ons te vertellen dat Australiërs inderdaad behoorlijk blind zijn voor sociaal onrecht & milieuzaken, maar dat het sociale zekerheidssysteem nog steeds beter was dan het Amerikaanse. Arme mensen konden gratis naar de dokter, arme studenten konden relatief goedkoop studeren (gemiddelde kost van een universitaire studie: 30000 a 40000 $, wat nog steeds 4 a 5 keer goedkoper is dan in Amerika). Een ander grappige anekdote die ze vertelde was dat de Australische regering tijdens de economische crisis aan alle Australische burgers 1000 $ had overgeschreven, die ze vervolgens zo snel mogelijk moesten uitgeven, ‘om de economie er terug bovenop te helpen’.

De laatste paar dagen ben ik, bij gebrek aan beestjes, zwammen beginnen fotograferen. Na al het gezwam van hierboven dé ideale afsluiter van deze post en blog.

  

Tot later!